ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Το Ψηφιοποιημένο Αρχείο του Εθνικού Θεάτρου περιλαμβάνει τις συλλογές του Ε.Θ, από το 1932 έως το 2005, με σπάνιο και µερικές φορές µοναδικό υλικό.

Πιο συγκεκριμένα, περιλαμβάνονται προγράμματα των παραστάσεων, αποκόμματα εφημερίδων, φωτογραφικό υλικό, ηχητικά ντοκουµέντα (από το 1955), βιντεοσκοπήσεις (από το 1994) και μουσικές παρτιτούρες.

Σύνδεσμοι:

• Η ιστοσελίδα του Εθνικού Θεάτρου
• Αρχείο παραστάσεων και άλλου υλικού
• Παιδικό στέκι

Με τη βοήθεια του Folding@Home, η έρευνα για την καταπολέμηση του κορωνοϊού μπορεί να επισπευθεί.

Είναι κοινό μυστικό ότι το Διαδίκτυο και οι μόνιμα συνδεδεμένοι σε αυτό προσωπικοί ηλεκτρονικοί υπολογιστές μπορούν να αυξήσουν με εκθετικό ρυθμό την ταχύτητα με την οποία γίνεται η έρευνα πάνω σε ευρύ πεδίο επιστημονικών ζητημάτων. Αρχικά, το σχέδιο του Folding@Home είχε ξεκινήσει με τη συλλογική επεξεργασία σημάτων από το σύμπαν στο πλαίσιο της αναζήτησης για την πιθανότητα εύρεσης εξωγήινης ζωής, αλλά γρήγορα επεκτάθηκε στο πεδίο της μελέτης των ασθενειών και την εκτέλεση μοντέλων για την προσπάθεια κατανόησης των μηχανισμών, αλλά και των τρόπων αντιμετώπισης των ασθενειών.

Κλείστε για λίγο τα μάτια. Φανταστείτε μια ανθισμένη αυλή, εκεί που οι πασχαλιές μπερδεύονται με τη μυρωδιά του ασβέστη και οι καμπάνες της Μεγάλης Εβδομάδας αντηχούν γλυκά, πένθιμα, μα και γεμάτα ελπίδα. Είναι οι μέρες που όλοι ετοιμαζόμαστε για τη μεγάλη γιορτή, που οι κουζίνες γεμίζουν αρώματα και οι οικογένειες σμίγουν γύρω από το τραπέζι.

Μέσα σε αυτό το κλίμα της κατάνυξης, υπάρχει μια ιστορία που αξίζει να ακουστεί ξανά και ξανά. Μια ιστορία που δεν μιλά για έθιμα που επαναλαμβάνονται μηχανικά, αλλά για την ίδια την ουσία της Ανάστασης: την αγάπη για κάθε ζωντανό πλάσμα.

Σας προσκαλώ να καθίσετε αναπαυτικά, ίσως μαζί με τα παιδιά ή τα εγγόνια σας, και να αφήσετε για λίγο τις προετοιμασίες. Ας ταξιδέψουμε μαζί στην αυλή του κυρ Διονυσάκη, του ήρωα του Παντελή Καλιότσου.

Σήμερα το πρωί, η πρώτη μου κίνηση ήταν σχεδόν αντανακλαστική. Πριν καν φτιάξω καφέ, πήγα στο παράθυρο και το άνοιξα με μια αγωνία που κρατάει από τα παιδικά μου χρόνια. Ήθελα να δω τον ουρανό του Ηρακλείου γεμάτο «αστέρια» — έτσι λέγαμε εμείς μικροί τους χαρταετούς. Περίμενα να δω εκείνο το πολύχρωμο πανηγύρι να παλεύει με τον άνεμο, δίνοντας ζωή στο γκρίζο του συννεφιασμένου ουρανού.

Όμως, ο ουρανός ήταν άδειος. Μια απέραντη, βουβή έκταση.

Στο νου μου ήρθαν αμέσως τα χρόνια που το σήκωμα του χαρταετού δεν ήταν απλώς μια έξοδος, αλλά μια ιεροτελεστία. Θυμήθηκα τον πατέρα μου να με βοηθά στο κόψιμο των καλαμιών —εκείνη τη στιγμή που η εμπειρία του μεγάλου έδινε τη βάση και τη σταθερότητα— και μετά τη δική μου σειρά. Εγώ αναλάμβανα το δέσιμο, τα ζύγια, την κατασκευή του δικού μου «αστεριού». Με καλό ή με κακό καιρό, εμείς θα ήμασταν εκεί. Αν ο άνεμος ήταν δυνατός, παλεύαμε. Αν είχε κρύο, σφίγγαμε τα δόντια. Γιατί ο χαρταετός που έφτιαχνες με τα χέρια σου, είχε μια ψυχή που δεν την άφηνες εύκολα να μείνει στο έδαφος.