ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Τα φυτά προσλαμβάνουν από την ατμόσφαιρα και τις δύο μορφές άνθρακα, και έτσι ο άνθρακας 14 εισέρχεται στην τροφική αλυσίδα. Όταν ένας οργανισμός πεθαίνει, παύει να απορροφά άνθρακα. Επειδή, όμως, ο άνθρακας 14 είναι ασταθής, μετασχηματίζεται αργά και σταθερά σε άζωτο μέσω ραδιενεργού διάσπασης. Ο χρόνος διάσπασης των μισών ατόμων του ραδιενεργού ισοτόπου, ο λεγόμενος «χρόνος ημιζωής», είναι 5.730 χρόνια. Αυτή είναι η γνώση που αξιοποιούμε, για να χρονολογήσουμε οστά, ξύλο και άλλα οργανικά υλικά με τη μέθοδο του άνθρακα 14.

Δηλαδή με το θάνατο ενός οργανισμού ή το κόψιμο ενός δένδρου, ο ραδιενεργός άνθρακας - 14 παύει να αναπληρώνεται με τη λήψη τής τροφής. Έτσι, αντί να βρίσκεται σε σταθερή αναλογία μέσα στο υλικό ή τον οργανισμό, όπως και στο περιβάλλον, αρχίζει να ελαττώνεται, διασπώμενος με την εκπομπή βήτα σωματιδίων, η οποία μπορεί να μετρηθεί. Η μέτρηση τής σημερινής συγκέντρωσης ατόμων C-14 είναι μέτρο τής ηλικίας τού δείγματος από τη στιγμή τού θανάτου, ή από τη στιγμή που σταματά η πρόσληψη διοξειδίου τού άνθρακα μέσω τής τροφής, φωτοσύνθεσης και αναπνοής.

Η ιδιαιτερότητα της φετινής χρονιάς είναι ότι πρόκειται για ένα εξ' ολοκλήρου νέο μονοθέσιο που δημιουργήθηκε από το μηδέν, το οποίο εξωτερικά σχεδιάστηκε από την Σχολή Καλών Τεχνών και φέρει πάνω του την πείρα όλων των προηγούμενων χρόνων που η ομάδα του ΑΠΘ μετέχει στους συγκεκριμένους αγώνες.

«Αυτά τα παιδιά έχουν δείξει πολύ μεγάλο ζήλο τα τελευταία χρόνια. Οι παλιοί φοιτητές δίνουν την θέση τους στους νεώτερους και η πλοκή της εμπειρίας με την απειρία γίνεται ένα μείγμα επιτυχίας», ανέφερε κατά τη διάρκεια της παρουσίασης για πρώτη φορά του νέου μονοθέσιου, καθηγητής του τμήματος, Νικόλαος Μιχαηλίδης.

Ο πρόεδρος του τμήματος, Στέφανος Σκονιανός, πρόσθεσε: «Είδαμε αυτό το μονοθέσιο και πραγματικά είναι εκπληκτικό. Αξίζουν συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά που αγωνίστηκαν για να υλοποιηθεί. Συμμετείχαν με πάθος και αίσθημα ευθύνης. Αν και το εγχείρημα είναι δαπανηρό, βρέθηκαν χορηγοί και στήριξαν την προσπάθεια».

Εκατό προσωπικότητες από την Τοπική Αυτοδιοίκηση, τα ΑΕΙ, τους Δικηγορικούς, Ιατρικούς και Τεχνικούς Συλλόγους και Επιμελητήρια, τον Επιστημονικό και Καλλιτεχνικό κόσμο και τον Τύπο μαζί με τους Προέδρους των ανωτάτων και ανωτέρων Συνδικαλιστικών Οργάνων των εργαζομένων του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, Πρόεδρους Εμπορικών και Επαγγελματικών Επιμελητηρίων, Ομοσπονδιών, Συλλόγων και Συνδέσμων του Εμπορίου και της Αγοράς κλπ ανέλαβαν την πρωτοβουλία να ιδρύσουν το «ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ- καταναλώνουμε ό,τι παράγουμε» και με «Προσκλητήριο» καλούν όλους τους Έλληνες να μετάσχουν ενεργά στον αγώνα για να προστατευθούν οι θέσεις εργασίας και να μειωθεί η ανεργία, να σταματήσει το κλείσιμο των καταστημάτων, να στηριχθούν ο εσωτερικός Τουρισμός, οι Αγρότες μας, οι Παραγωγοί.

Σύνθημα του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ είναι:

«ντύνομαι ελληνικά, τρώω ελληνικά, κάνω τουρισμό ελληνικά»

Το ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ μετά την δημόσια παρουσία του που έγινε με συνέντευξη τύπου στην αίθουσα του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών την 12ην Οκτωβρίου 2010 συνάντησε μεγάλη αποδοχή από προσωπικότητες, Προέδρους και Στελέχη Φορέων ( ΠΑΣΕΓΕΣ, Σύνδεσμος Βιομηχανιών Πλαστικών Ελλάδας, ΣΕΛΠΕ, Εμπορικά Επιμελητήρια, Ενώσεις Ξενοδόχων κλπ.). Στη συνέχεια το ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ έλαβε νομική μορφή «μη κερδοσκοπικής εταιρίας του Αστικού Κώδικα» και προχώρησε στην εκλογή Διοικητικού Συμβουλίου.

Εγκαταστάθηκε στα ακριτικά Μαράσια το 1962, στο τελευταίο σπίτι του χωριού που βρίσκεται δίπλα στο ομώνυμο στρατιωτικό φυλάκιο, μία ανάσα από το σύνορο, και αφιέρωσε τα υπόλοιπα 49 χρόνια της ζωής της στην εξυπηρέτηση των φαντάρων που υπηρετούσαν σε αυτό. Επειδή έχασε και τα τέσσερα παιδιά της, τα τρία από αυτά μάλιστα σε πολύ μικρή ηλικία, έβλεπε τους φαντάρους σαν δικά της παιδιά, όπως είχε εκμυστηρευτεί στους συγχωριανούς της.

Καθημερινά μαγείρευε για τους στρατιώτες, έπλενε και σιδέρωνε τα ρούχα τους, ήταν εκεί για ό,τι χρειάζονταν, ενώ δεν παρέλειπε κάθε πρωί να υψώνει τη "γαλανόλευκη" στον ιστό που είχε εγκαταστήσει στον εξωτερικό περίβολο του σπιτιού. "Για να βλέπουν οι απέναντι", όπως έλεγε. Δεκάδες "σειρές" στρατιωτών που υπηρέτησαν στα Μαράσια έχουν να διηγηθούν τη δική τους εμπειρία, ενώ πολλοί συνεχίζουν να της στέλνουν γράμματα.

Οταν οι δυνάμεις της άρχισαν να την προδίδουν, ο Στρατός ανέλαβε να ανταποδώσει την προσφορά της, ξεπληρώνοντας το χρέος του. Κάθε πρωί τα τελευταία χρόνια έστελνε έναν στρατιώτη να τη βοηθά στην έπαρση της σημαίας, στρατιωτικός γιατρός την επισκεπτόταν συχνά για τις απαραίτητες εξετάσεις, ενώ είχε πάντα στη διάθεσή της ένα πιάτο φαγητό.