ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Βραβείο και στον Έλληνα καθηγητή μαθηματικής φυσικής Κώστα Σκεντέρη

Ένας ακόμη Έλληνας επιστήμονας που διαπρέπει στο εξωτερικό, ο καθηγητής μαθηματικής φυσικής Κώστας Σκεντέρης του πανεπιστημίου του Σαουθάμπτον στη Βρετανία, είναι ένας από τους 20 διακεκριμένους ερευνητές που θα βραβευθεί και θα επιχορηγηθεί με 175.000 δολάρια.

Η βράβευση και η επιχορηγία θα γίνουν στο πλαίσιο του διεθνούς διαγωνισμού «Νέα Σύνορα στην Αστρολογία και την Κοσμολογία».

Τα εν λόγω βραβεία - επιχορηγήσεις (θα απονεμηθούν στις 12 και 13 Οκτωβρίου 2012 στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ) δίνονται, σε συνεργασία με το πανεπιστήμιο του Σικάγο, από το Ίδρυμα Τέμπλετον προς τιμή του ιδρυτή του, του μακαρίτη φιλάνθρωπου Αμερικανού πολυεκατομμυριούχου επενδυτή Σερ Τζον Τέμπλετον. Το Ίδρυμα - με αδρή χρηματοδότηση - ενισχύει κάθε είδους επιστήμονες για να εξερευνήσουν θεμελιώδη κοσμικά ερωτήματα, με έμφαση στην πνευματική διάστασή τους.

Ο Κώστας Σκεντέρης ανέλαβε, μαζί μ' άλλους κορυφαίους επιστήμονες που θα εργαστούν ανεξάρτητα, να απαντήσει το ερώτημα «ποιά ήταν η πρωταρχική κατάσταση στο σύμπαν» και, συνεπώς, «αν υπήρξε ποτέ αρχή στο χρόνο και το χώρο». Την επόμενη διετία, μαζί με τη συνεργάτιδά του επίκουρη καθηγήτρια του πανεπιστημίου του Σαουθάμπτον Μαρίκα Τέηλορ, σκοπεύουν να αναπτύξουν μια «ολογραφική θεωρία» για το αρχέγονο σύμπαν.

Στον Γάλλο Σερζ Αρός και στον Αμερικανό Ντέιβιντ Γουάινλαντ η Σουηδική Ακαδημία Επιστημών απονέμει αυτή τη χρονιά το διασημότερο και πιο περιζήτητο στον κόσμο βραβείο για τη Φυσική. 68 ετών και οι δυο έχουν πραγματοποιήσει πειράματα που θα άφηναν έκπληκτους ακόμη και τον Αϊνστάιν, τον Σρέντιγκερ και τον Μπορ.

Η Αλίκη στη Χώρα του μικρόκοσμου

Μπορεί όλοι μας να έχουμε την εμπειρία της συμπεριφοράς των πραγμάτων που βλέπουμε και αγγίζουμε, μπορεί να ξέρουμε ότι αυτά αποτελούνται από πολύ μικρότερα σωματίδια που δεν μπορούμε να δούμε αλλά ξέρουμε αρκετά πράγματα για την ύπαρξη και την κίνησή τους. Αν όμως μπορούσαμε να γίνουμε τόσο μικροί όσο εκείνα και να εισχωρήσουμε στον κόσμο τους θα νιώθαμε ακριβώς όπως η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων. Διότι θα διαπιστώναμε προς μεγάλη μας έκπληξη ότι στον κόσμο των λεγόμενων μικροσωματιδίων, των μικρότερων δηλαδή από ένα απλό άτομο ισχύουν κάπως διαφορετικοί νόμοι, οι νόμοι της Κβαντικής Μηχανικής με άλλη λογική από τους κλασικούς που ξέρουμε.

Το Arbol del Tule («Δέντρο της Tule») είναι ένα γιγάντιο κυπαρίσσι (Taxodium mucronatum) που βρίσκεται στην πόλη Santa Maria del Tule στο Μεξικό, αποτελώντας εδώ και χρόνια την τουριστική «ατραξιόν» του τόπου, συγκεντρώνοντας πλήθος κόσμου από διάφορα σημεία του πλανήτη που θέλουν να το θαυμάσουν από κοντά!

Το δέντρο έχει τη μεγαλύτερη περίμετρο στον πλανήτη, που ξεπερνά τα 50 μέτρα στη βάση του, ενώ η ηλικία του υπολογίζεται να είναι μεταξύ 2.000 και 3.000 ετών. Αν και αρκετά... ηλικιωμένο, συνεχίζει να αναπτύσσεται με γοργούς ρυθμούς, με το βάρος του να υπολογίζεται ότι αγγίζει τους 550 τόνους.

Αμερικανοί ερευνητές δημιούργησαν πολύ λεπτές βιοδιασπώμενες ηλεκτρονικές συσκευές που διαλύονται ακίνδυνα μέσα στο σώμα ή στο περιβάλλον, αφού ολοκληρώσουν το έργο τους και οι οποίες μελλοντικά θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν σε μια μεγάλη γκάμα ιατρικών και περιβαλλοντικών χρήσεων.

Μεταξύ άλλων, κάποια μέρα θα ήταν δυνατό όλες αυτές οι ηλεκτρονικές συσκευές, αντί να καταλήγουν στις χωματερές, να λιώνουν μόνες τους.

Οι επιστήμονες, με επικεφαλής τον καθηγητή μηχανολογίας Τζον Ρότζερς του πανεπιστημίου του Ιλινόις και τον καθηγητή βιοϊατρικής μηχανολογίας Φιορέντσο Ομενέτο του πανεπιστημίου Ταφτς, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Science", σύμφωνα με το BBC, δημιούργησαν ηλεκτρονικά στοιχεία από πυρίτιο και οξείδιο του μαγνησίου, καλυμμένα από ένα προστατευτικό στρώμα πρωτεϊνης μεταξιού.

Τα εν λόγω ολοκληρωμένα κυκλώματα ανήκουν στη νέα κατηγορία των λεγόμενων «παροδικών ηλεκτρονικών», τα οποία, αντίθετα με τα συμβατικά ηλεκτρονικά, δεν έχουν μεγάλη διάρκεια ζωής, αλλά διαλύονται πλήρως με ελεγχόμενο (προγραμματισμένο) τρόπο.

Οι ίδιοι ερευνητές στο παρελθόν έχουν παράγει «ηλεκτρονικά τατουάζ», δηλαδή αισθητήρες που λυγίζουν και τεντώνονται ανάλογα με τις κινήσεις του δέρματος.

Το πυρίτιο διαλύεται στο νερό ούτως ή άλλως, όμως στην περίπτωση των συμβατικών ηλεκτρονικών κάτι τέτοιο θα έπαιρνε πάρα πολύ χρόνο λόγω του μεγέθους των κυκλωμάτων.