ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Καλώς ορίσατε στα «Ηχογραφήματα»!

Σήμερα μοιραζόμαστε μαζί σας το νέο μας τραγούδι, «Από τις στάχτες μου θα ξαναγεννηθώ». Ένα βιωματικό και δυναμικό άκουσμα που μιλά για τη δύναμη της ψυχής, την απάντηση στην εύκολη κριτική και την ελπίδα της αναγέννησης μετά από κάθε δοκιμασία.

ΤΙΤΛΟΣ: Πού να βρω εγώ τη γιατρειά - Official Audio Release
(Στίχοι: Μάριος - Μουσική: ΤΝ)

Όταν το κελάηδισμα ενός αηδονιού σπάει τη σιωπή της μοναξιάς, ο κόσμος γύρω παίρνει αλλιώτικο χρώμα. Κι όταν η καρδιά ψάχνει τη δική της «γιατρειά», στρέφεται στο φως του ήλιου, ζητώντας να διώξει το σκοτάδι και να οδηγήσει τα βήματά της.

Ένα τραγούδι-εξομολόγηση για την αγάπη που παραμένει ο μοναδικός φάρος, όπου κι αν κοιτάξεις, όποιον δρόμο κι αν διαλέξεις να γυρίσεις.

ΤΙΤΛΟΣ: Το Φορτίο - Official Audio Release (Στίχοι: Μάριος - Μουσική: ΤΝ)

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή όλων μας που οι ευθύνες συσσωρεύονται σαν ένα αόρατο αλλά ασήκωτο βάρος στους ώμους μας. Μια καθημερινότητα γεμάτη υποχρεώσεις, ρολόγια που χτυπούν αμείλικτα και ένα διαρκές «πρέπει» που μοιάζει να στενεύει τα όρια της ελευθερίας μας.

Σε αυτό το διαρκές κυνήγι του σωστού, όπου καλούμαστε να είμαστε ο βράχος για τους άλλους και να προσφέρουμε λύσεις σε κάθε λογής προβλήματα, η δική μας προσωπική εξίσωση μοιάζει μερικές φορές να μην βγάζει πουθενά. Η ανάσα βαραίνει, οι ώρες μετριούνται με τα «μη» και τα «μετά», και η ανάγκη για μια λυτρωτική απόδραση γίνεται πιο επιτακτική από ποτέ.

ΤΙΤΛΟΣ: Το θέατρο σκιών - Official Audio Release (Στίχοι: Μάριος - Μουσική: ΤΝ)

Στη σκηνή της καθημερινότητας, οι ρόλοι μοιάζουν συχνά προδιαγεγραμμένοι. Πόσες φορές δεν έχουμε νιώσει αόρατοι, παγιδευμένοι στις σκιές των άλλων, σαν απλοί παρατηρητές σε ένα έργο όπου οι άλλοι κρατούν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους; Αυτή ακριβώς την εσωτερική πάλη και την υπαρξιακή αναζήτηση πραγματεύεται το νέο τραγούδι «Το θέατρο σκιών», το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα στο κανάλι Ηχογραφήματα.

Με στίχους βαθιά βιωματικούς και αλληγορικούς, το κομμάτι μάς μεταφέρει πίσω από το λευκό σεντόνι μιας ζωής που μοιάζει με παράσταση ενός θεάτρου σκιών, όπου ο άνθρωπος ψάχνει απεγνωσμένα να βρει την ταυτότητά του. Η παρομοίωση της πληγωμένης ύπαρξης με μια «ανεμώνη κομμένη σε ένα γυάλινο βάζο» αποτυπώνει με μοναδική ποιητική ευαισθησία την εύθραυστη φύση των συναισθημάτων μας, όταν στερούμαστε τις ρίζες και την ελευθερία μας.