ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Η ολιστική αντιμετώπιση μειώνει τον χρόνιο πόνο!

Πόσο εύκολη είναι η αντιμετώπιση του πόνου όταν τα φάρμακα δεν είναι αρκετά; Σύμφωνα με βιβλίο που κυκλοφορεί στο εξωτερικό και έχει θέμα τον χρόνιο πόνο και τη φλεγμονή, παράγοντες όπως η άσκηση, η διατροφή, ο καλός ύπνος και η εσωτερική ηρεμία παίζουν τεράστιο ρόλο στην ανάρρωση και την αντιμετώπιση του πόνου, αρκεί βεβαίως να υπάρχει και ένας γιατρός με τον οποίο ο ασθενής να μπορεί να επικοινωνήσει ουσιαστικά.

Το βιβλίο λέγεται «Secrets to a Pain Free Life» («Μυστικά για μια ζωή χωρίς πόνο») και έχει γραφτεί από τον δρ Reza Ghorbani από την Ουάσινγκτον, ο οποίος ειδικεύεται σε θέματα χρόνιου πόνου και φλεγμονής.

Όπως εξηγεί, υπάρχουν πολλές θεραπείες που παρέχουν ουσιαστικό αποτέλεσμα όταν χρησιμοποιούνται συμπληρωματικά με εκείνες της κλασικής ιατρικής και ενισχύουν σημαντικά τον οργανισμό όταν οι συνήθεις μέθοδοι δεν είναι αρκετές.

Επίσης, ο δρ Ghorbani τονίζει ότι η ανάρρωση και η πλήρης αποκατάσταση εξαρτάται από το σύνολο των συνηθειών που έχει κανείς στην καθημερινότητά του και όχι μόνο από το αν παίρνει τα φάρμακά του ή αν χρησιμοποιεί βότανα, βελονισμό κτλ.

Μακροπρόθεσμα οφέλη φαίνεται πως έχει η συχνή ομιλία των γονιών στα παιδιά τους όπως επίσης και η σύντομη αλλά συχνή ανάγνωση παραμυθιών, υποστηρίζουν αμερικανοί επιστήμονες.

Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, στην Καλιφόρνια, αναφέρουν ότι, πέραν της συχνής ομιλίας, η 10λεπτη ανάγνωση μιας ιστοριούλας πριν από τον ύπνο, θα μπορούσε να ενισχύσει τις μαθησιακές ικανότητες των παιδιών, οδηγώντας σε καλύτερους βαθμούς στο σχολείο και στο πανεπιστήμιο και μακροπρόθεσμα σε μια καλή θέση εργασίας και σε έναν ευτυχισμένο γάμο.

Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι η παρακολούθηση τηλεόρασης δεν προσφέρει κάτι στα μικρά παιδιά, ως προς την καλλιέργεια και την κατανόηση της γλώσσας. Αντίθετα, τα βιβλία χάρη στην πλούσια γλώσσα που περιέχουν φαίνεται να εξάπτουν την φαντασία των παιδιών, ενώ παράλληλα ενεργοποιούν τη μνήμη τους με τρόπο ώστε να είναι σε θέση να ακολουθούν την πλοκή της ιστορίας.

«Η επίδραση της ομιλίας στα μικρά παιδιά είναι τόσο σημαντική που θα πρέπει να θεωρείται ισάξια με εκείνη της διατροφής» αναφέρει χαρακτηριστικά η ψυχολόγος δρ Αν Φέρναλντ.

«Οι γονείς που επιθυμούν λοιπόν το παιδί τους να πάει καλά στο σχολείο, καλά θα κάνουν να του μιλάνε πολύ όταν είναι μικρό. Η ευθύνη μας απέναντι στο παιδί μας είναι να το ταΐζουμε και να φροντίζουμε να είναι καθαρό και ασφαλές. Νομίζω ότι πλέον υπάρχουν αρκετές επιστημονικές αποδείξεις που υποδεικνύουν ότι στη λίστα θα πρέπει να προστεθεί ακόμα κάτι: η εκμάθηση από τη βρεφική ηλικία. Πολύ προτού το παιδί αρχίσει να μιλάει, "ρουφάει" πληροφορίες σχετικές με τη γλώσσα» τονίζει η ειδικός.

Μήπως στο σπίτι η κατάσταση είναι λίγο.. εκρηκτική με τα παιδιά; Και όμως, υπάρχουν καλύτεροι και πιο ήπιοι τρόποι για να πείσετε τα παιδιά να κάνουν το σωστό και όχι το... δικό τους!

«Οι περισσότεροι καβγάδες με τα μικρά μου γίνονται το πρωί πριν πάνε στο σχολείο. Στα παιδιά δεν αρέσει καθόλου αυτό. Παλιότερα το ρόλο του 'κακού' τον είχα αφήσει στον μπαμπά τους, αλλά ούτε έτσι λύθηκε το πρόβλημα. Όσο για το αντικείμενο των καβγάδων... συνήθως αφορά τα σχολικά τους καθήκοντα. Τη μια ξεχνάνε να πάρουν μαζί τους το τετράδιο αριθμητικής, την άλλη τα σύνεργα για το μάθημα της ζωγραφικής. Και φυσικά, με όλη αυτή την κατάσταση που δημιουργείται το πρωί, φτάνουν με καθυστέρηση στο σχολείο τους. Γι' αυτό και πλέον δεν τα μαλώνω το πρωί αλλά το απόγευμα», Ελένη, μητέρα του Άγγελου 5 ετών και της Ναταλίας 7 ετών.

Σύμφωνα με τις στατιστικές, 5 στους 6 γονείς μαλώνουν με τα παιδιά τις ημέρες που εκείνα έχουν σχολείο, το πρωί γύρω στις 7.30 με 8.30. Τόπος διεξαγωγής του καβγά; Συνήθως η κουζίνα. Όσο για τους λόγους, οι περισσότεροι γονείς μαλώνουν τα παιδιά τους όταν φτάνουν στα όριά τους, όταν δεν ξέρουν με ποιον άλλον τρόπο να τα συνετίσουν, όταν ανησυχούν πολύ για εκείνα, όταν είναι κουρασμένοι και έχουν νεύρα. Σύμφωνα με τους ψυχολόγους, το μάλωμα δείχνει ότι οι γονείς δεν είναι σίγουροι ότι ανταποκρίνονται σωστά στο ρόλο τους και αποκαλύπτει μια αίσθηση αδυναμίας και φόβου ότι θα χάσουν τον έλεγχο των μικρών τους.

Αμερικανοί ερευνητές του πανεπιστημίου Χάρβαρντ δημιούργησαν έναν στρατό από μικροσκοπικά αυτόνομα ρομπότ, που μιμούνται τη συμπεριφορά των τερμιτών και μπορούν να χτίσουν μόνα τους, χωρίς καμία ανθρώπινη παρέμβαση, ολόκληρα κάστρα με τουβλάκια.

Είναι η πρώτη φορά που ρομποτικοί «χτίστες», χωρίς καν να έχουν προγραμματιστεί εκ των προτέρων, ώστε να έχουν γνώση του συνολικού σχεδίου της κατασκευής, κατασκευάζουν με αυτο-οργάνωση και από κοινού εντυπωσιακά οικοδομήματα.

Ίσως είναι μια πρόγευση του ρομποτικού μέλλοντος των οικοδομών, που μπορεί να βασίζεται στη νοημοσύνη -και στο στιλ- των εντόμων! Είναι μια λογική που ανατρέπει την εδώ και χιλιετίες καθιερωμένη προσέγγιση των ανθρώπινων κατασκευών, οι οποίες βασίζονται σε μια ιεραρχία με επικεφαλής τον αρχιτέκτονα και τον πολιτικό μηχανικό.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρ. Τζάστιν Γουέρφελ του Ινστιτούτου Βιολογικά Εμπνευσμένης Μηχανικής Wyss, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Science", καθώς και ανακοίνωση στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Ένωσης για την Πρόοδο της Επιστήμης (AAAS), σύμφωνα με το BBC, το "Nature" και το "New Scientist", δήλωσαν ότι η αποκεντρωμένη λογική των ρομπότ τους, έχει σημαντικά πλεονεκτήματα, πχ για αποστολές σε επικίνδυνα περιβάλλοντα, όπως οι ζώνες φυσικών καταστροφών ή το διάστημα. Αν πχ ένα ρομπότ καταστραφεί ή χαλάσει, τα άλλα μπορούν να συνεχίσουν κανονικά τη δουλειά τους.

«Θα μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε τέτοια ρομπότ σε πλημμυρισμένες περιοχές, προκειμένου να αναλάβουν μόνα τους να χτίσουν φράγματα με σακιά άμμου», είπε ο Γουέρφελ, του οποίου οι τεχνητοί τερμίτες αναπτύχθηκαν στο πλαίσιο του ευρύτερου προγράμματος TERMES του Χάρβαρντ.